[ἀφανεῖ δʼ ὃ πεύθῃ φ]θέγμα μηχανῇ βρέμ[ονκαὶ π[όλ]λʼ ἐθά]μβεις αὐτὸ]ς, ἡμέρᾳ μιᾳἐξ ὑπτίας κ[ίστη γʼ ἐμηχ]ανήσατο·τοιόνδε θη[ρὸς ἐκ θανόντ]ος ἡδονῆςἔμμεστον α[γγος εὗρε κ]αὶ κάτω δ[ονεῖ.]ἄφραστ[ο ] παῖς βοῆςπαιδο[]μαζεις[θηρευμ[α ]λέγειςφώνημ[α ]σεθου[τόνδʼ αφ[ ]ον[τως ἐξεφ[ ]ροντʼ ἄπα[ ] ἐ[κ θανόν-τος πορίζειν τοιάνδε γῆρυν.μὴ νῦν ἀπίστει· πιστὰ γάρ σε προσγελᾷ θεᾶς ἔπη.καὶ πῶς πίθωμαι τοῦ θανόντος φθέγμα τοιοῦτον βρέμειν;πιθοῦ· θανὼν γὰρ ἔσχε φωνήν, ζῶν δʼ ἄναυδος ἦν ὁ θήρ.ποῖός τις ἦν εἶδος; πρ[ο]μήκης, ἢ ʼπίκυρτος, ἢ βραχύς;βραχύς, χυτρώδης, πο[ι]κίλῃ δορᾷ κατερρικνωμένος.ὡς αἰέλουρος εἰκάσαι πέφυκεν ἢ τὼς πόρδαλις;πλεῖστον με[τ]αξύ· γογγύλον γάρ ἐστι καὶ βραχυσκελές.οὐδʼ ὡς ἰχνευμων προσφερὲς πέφυκεν οὐδʼ ὡς καρκίνος;οὐδʼ αὖ τοιοῦτ[ό]ν ἐστιν· ἀλλʼ ἄλλον τινʼ ἐξευροῦ τρόπον.ἀλλʼ ὡς κεράστ[η]ς κάνθαρος δῆτʼ ἐστὶν Αἰτναῖος φυήν;νῦν ἐγγὺς ἔγν[ως] ᾧ μάλιστα προσφερὲς τὸ κνώδαλον.τ[ί δʼ αὖ τὸ ] φων[οῦ]ν ἐστιν αὐτοῦ, τοὐντὸς ἢ τοὔξω, φράσον.[]λο[φ]ορίνη σύγγονος τῶν ὀστράκων.[ποῖον δὲ τοὔνομʼ ἐν]νέ[πει]ς; πόρσυνον, εἴ τι πλέον ἔχεις.[τὸν θῆρα μὲν χέλυν, τὸ φωνο]ῦν δʼ αὖ λύραν ὁ παῖς καλεῖ.[ ] κτέανον ησύ[] τινι;[ ] δέρμα κ[]στ [[ ]ον ὧδ[ε] κλαγγάνει [[ ]όρως ἐρείδεται[ ]πλεκτα [[ ]λάδος κ[[ κόλ]λοπες δε[[ ]αμματω [[ ]ον[καὶ τοῦτο λύπη[ς] ἔστʼ ἄκεστρον καὶ παραψυκ[τ]ήρ[ιο]νκείνῳ μόνον, χα[ί]ρει δʼ ἀλύων καί τι προσφων[ῶν μέλοςξύμφωνον· ἐξα[ί]ρει γὰρ αὐτὸν αἰόλισμα τῆς λ[ύ]ρας.