ὡς τοῦδʼ εἵνεκʼ οὐ σφαγήσεται.ἀλλὰ μὴν ἐς τοῦτό γʼ ἥξει.μῆτερ, εἰσακούσατετῶν ἐμῶν λόγων· μάτην γάρ σʼ εἰσορῶ θυμουμένηνσῷ πόσει· τὰ δʼ ἀδύναθʼ ἡμῖν καρτερεῖν οὐ ῥᾴδιον.τὸν μὲν οὖν ξένον δίκαιον αἰνέσαι προθυμίας·ἀλλὰ καὶ σὲ τοῦθʼ ὁρᾶν χρή, μὴ διαβληθῇ στρατῷ,καὶ πλέον πράξωμεν οὐδέν, ὅδε δὲ συμφορᾶς τύχῃ.οἷα δʼ εἰσῆλθέν μʼ, ἄκουσον, μῆτερ, ἐννοουμένην·κατθανεῖν μέν μοι δέδοκται· τοῦτο δʼ αὐτὸ βούλομαιεὐκλεῶς πρᾶξαι, παρεῖσά γʼ ἐκποδὼν τὸ δυσγενές.δεῦρο δὴ σκέψαι μεθʼ ἡμῶν, μῆτερ, ὡς καλῶς λέγω·εἰς ἔμʼ Ἑλλὰς ἡ μεγίστη πᾶσα νῦν ἀποβλέπει,κἀν ἐμοὶ πορθμός τε ναῶν καὶ Φρυγῶν κατασκαφαὶτάς τε μελλούσας γυναῖκας, ἤν τι δρῶσι βάρβαροι,μηκέθʼ ἁρπάζειν ἐᾶν τούσδʼ ὀλβίας ἐξ Ἑλλάδος,τὸν Ἑλένης τείσαντας ὄλεθρον, ἣν ἀνήρπασεν Πάρις.ταῦτα πάντα κατθανοῦσα ῥύσομαι, καί μου κλέος,Ἑλλάδʼ ὡς ἠλευθέρωσα, μακάριον γενήσεται.καὶ γὰρ οὐδέ τοί τι λίαν ἐμὲ φιλοψυχεῖν χρεών·πᾶσι γάρ μʼ Ἕλλησι κοινὸν ἔτεκες, οὐχὶ σοὶ μόνῃ.ἀλλὰ μυρίοι μὲν ἄνδρες ἀσπίσιν πεφραγμένοι,μυρίοι δʼ ἐρέτμʼ ἔχοντες, πατρίδος ἠδικημένης,δρᾶν τι τολμήσουσιν ἐχθροὺς χὑπὲρ Ἑλλάδος θανεῖν,ἡ δʼ ἐμὴ ψυχὴ μίʼ οὖσα πάντα κωλύσει τάδε;τί τὸ δίκαιον τοῦτό γε; ἆρʼ ἔχοιμʼ ἂν ἀντειπεῖν ἔπος;κἀπʼ ἐκεῖνʼ ἔλθωμεν· οὐ δεῖ τόνδε διὰ μάχης μολεῖνπᾶσιν Ἀργείοις γυναικὸς εἵνεκʼ οὐδὲ κατθανεῖν.εἷς γʼ ἀνὴρ κρείσσων γυναικῶν μυρίων ὁρᾶν φάος.εἰ βεβούληται δὲ σῶμα τοὐμὸν Ἄρτεμις λαβεῖν,ἐμποδὼν γενήσομαι ʼγὼ θνητὸς οὖσα τῇ θεῷ;ἀλλʼ ἀμήχανον· δίδωμι σῶμα τοὐμὸν Ἑλλάδι.θύετʼ, ἐκπορθεῖτε Τροίαν. ταῦτα γὰρ μνημεῖά μουδιὰ μακροῦ, καὶ παῖδες οὗτοι καὶ γάμοι καὶ δόξʼ ἐμή.βαρβάρων δʼ Ἕλληνας ἄρχειν εἰκός, ἀλλʼ οὐ βαρβάρους,μῆτερ, Ἑλλήνων· τὸ μὲν γὰρ δοῦλον, οἳ δʼ ἐλεύθεροι.τὸ μὲν σόν, ὦ νεᾶνι, γενναίως ἔχει·τὸ τῆς τύχης δὲ καὶ τὸ τῆς θεοῦ νοσεῖ.Ἀγαμέμνονος παῖ, μακάριόν μέ τις θεῶνἔμελλε θήσειν, εἰ τύχοιμι σῶν γάμων.