haec, quamvis avidus nec patiens morae,deceptus totiens tangere neglegitobliquatque oculos oraque comprimitinclusisque famem dentibus alligatsed tunc divitias omne nemus suasdemittit propius pomaque desuperinsultant foliis mitia languidisaccenduntque famem, quae iubet irritasexercere manus— has ubi protulitet falli libuit, totus in arduumautumnus rapitur silvaque mobilis,instat deinde sitis non levior fame;qua cum percaluit sanguis et igneisexarsit facibus, stat miser obviosfluctus ore petens, quos profugus latexavertit sterili deficiens vadoconantem que sequi deserit; hic bibitaltum de rapido gurgite pulverem.Ignave, iners, enervis et (quod maximumprobrum tyranno rebus in summis reor)inulte, post tot scelera, post fratris dolosfasque omne raptum questibus vanis agisiratus Atreus? fremere iam totus tuisdebebat armis orbis et geminum mareutrimque classes agere, iam flammis agroslucere et urbes decuit ac strictum undiquemicare ferrum, tota sub nostro sonetArgolica tellus equite; non silvae teganthostem nec altis montium structae iugisarces; relictis bellicum totus canatpopulus My cenis, quisquis invisum caputtegit ac tuetur, clade funesta occidat,haec ipsa pollens incliti Pelopis domusruat vel in me, dummodo in fratrem ruat.age, anime, fac quod nulla posteritas probet,sed nulla taceat, aliquod audendum est nefasatrox, cruentum, tale quod frater meussuum esse mallet— scelera non ulciscens,nisi vineis, et quid esse tam saevum potestquod superet illum? numquid abiectus iacet?