solvi
solvi is a Latin form of solvo, meaning “loosen, release; pay”. It is the 1st person singular perfect active indicative or present passive infinitive.
Found 70 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.2.60: debebat Epicrates nummum nullum nemini; amici, si quis quid peteret, iudicio se passuros, iudicatum solvi satis daturos esse dicebant. cum omnia consilia frigerent, admonitu istius insimulare coeperunt Epicratem lit …
Suetonius, Tiberius 65.2: sic quoque diffidens tumultumque metuens Drusum nepotem, quem uinculis adhuc Romae continebat, solui, si res posceret, ducemque constitui praeceperat. aptatis etiam nauibus ad quascumque legiones meditabatur fu …
Seneca the Younger, Epistulae 6.53.1: Quid non potest milli mihi persuaderi, cui persuasum est ut navigarem? Solvi mari languido. Erat sine dubio caelum grave sordidis nubibus, quae fere aut in aquasm aquam aut in ventum res …
All forms of solvo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.