vix exiguo sanguine tingui.Cohibete lacrimas omne quas tempus petet,Troades, et ipsae vestra lamentabililugete gemitu funera: aerumnae meaesocium recusant, cladibus questus meisremovete, nostris ipsa sufficiam malis.Lacrimas lacrimis miscere iuvat:magis exurunt quos secretaelacerant curae, iuvat in mediumdeflere suos; nec tu, quamvisdura virago patiensque mali,poteris tantas flere ruinas,non quae verno mobile carmenramo cantat tristis aedonItyn in varios modulata sonos,non quae tectis Bistonis alesresidens summis impia dirifurta mariti garrula narrat,lugere tuam poterit digneconquesta domum, licet ipse velitclarus niveos inter oloresHistrum cycnus Tanainque colensextrema loqui, licet alcyonesCeyca suum fluctu leviterplangente sonent, cum tranquillomale confisae credunt iterumpelago audaces fetusque suosnido pavidae titubante fovent;non si molles comitata virostristis Iaceret bracchia tecumquae turritae turba parentipectora, rauco concita buxo,ferit ut Phrygium lugeat Attin,non est lacrimis, Cassandra, modus,quia quae patimur vicere modum.Sed cur sacratas deripis capiti infulas?miseris colendos maxime superos putem.CASS, Vicere nostra iam metus omnis mala.equidem nec ulla caelites placo precenec, si velint saevire, quo noceant habent.