deseruit amnes umor atque herbas coloraretque Dirce, tenuis Ismenos fluitet tinguit inopi nuda vix unda vada.obscura caelo labitur Phoebi soror,tristisque mundus nubilo pallet die.nullum serenis noctibus sidus micat,sed gravis et ater incubat terris vapor:obtexit arces caelitum ac summas domosinferna facies, denegat fructum Ceresadulta, et altis flava cum spicis tremat,arente culmo sterilis emoritur seges,nec ulla pars immunis exitio vacat,sed omnis aetas pariter et sexus ruit,iuvenesque senibus iungit et gnatis patresfunesta pestis, una fax thalamos crematfletuque acerbo funera et questu carent,quin ipsa tanti pervicax clades malisiccavit oculos, quodque in extremis soletperiere lacrimae: portat hunc aeger parenssupremum ad ignem, mater hunc amens geritproperatque ut alium repetat in eundem rogum,quin luctu in ipso luctus exoritur novusnovaeque circa funus exsequiae cadunt,tum propria flammis corpora alienis cremant;diripitur ignis: nullus est miseris pudor.non ossa tumuli sancta discreti tegunt:arsisse satis est— pars quota in cineres abit?dest terra tumulis, iam rogos silvae negant,non vota, non ars ulla correptos levant:cadunt medentes, morbus auxilium trahit.Adfusus aris supplices tendo manusmatura poscens fata, praecurram ut priorpatriam ruentem neve post omnis cadamfiamque regni funus extremum mei.o saeva nimium numina, o fatum grave!negatur uni nempe in hoc populo mihimors tam parata? sperne letali manucontacta regna, linque lacrimas, funera,tabifica caeli vitia quae tecum invehisinfaustus hospes, profuge iamdudum ocius —