Iam nocte Titan dubius expulsa reditet nube maestus squalida exoritur iubar,lumenque flamma triste luctifica gerensprospiciet avida peste solatas domos,stragemque quam nox fecit ostendet dies.Quisquamne regno gaudet? O fallax bonum,quantum malorum fronte quam blanda tegis!ut alta ventos semper excipiunt iugarupemque saxis vasta dirimentem fretaquamvis quieti verberat fluctus maris,imperia sic excelsa Fortunae obiacent.quam bene parentis sceptra Polybi fugerant!curis solutus exul, intrepidus, vagans(caelum deosque testor) in regnum incidi:infanda timeo: ne mea genitor manuperimatur; hoc me Delphicae laurus monent,aliudque nobis maius indicunt scelus.est maius aliquod patre mactato nefas?pro misera pietas (eloqui fatum pudet»,thalamos parentis Phoebus et diros torosgnato minatur impia incestos face;hic me paternis expulit regnis timor.non ego penates profugus excessi meos:parum ipse fidens mihimet in tuto tua,natura, posui iura. cum magna horreas,quod posse fieri non putes metuas tamen:cuncta expavesco meque non credo mihi.Iam iam aliquid in nos fata moliri parant,nam quid rear quod ista Cadmeae luesinfesta genti strage tam late editamihi parcit uni? cui reservamur malo?inter ruinas urbis et semper novisdeflenda lacrimis funera ac populi struemincolumis asto— scilicet Phoebi reus.sperare poteras sceleribus tantis dariregnum salubre? fecimus caelum nocens.Non aura gelido lenis afflatu fovetanhela flammis corda, non Zephyri levesspirant, sed ignes auget aestiferi canisTitan, leonis terga Nemeaei premens.