genetrix, tui me miseret: infando malocorrepta pecoris efferum saevi ducemaudax amasti; torvus, impatiens iugiadulter ille, ductor indomiti gregis—sed amabat aliquid, quis meas miserae deusaut quis iuvare Daedalus flammas queat?non si ipse remeet, arte Mopsopia potensqui nostra caeca monstra conclusit domo,promittat ullam casibus nostris opem.stirpem perosa Solis invisi Venusper nos catenas vindicat Martis suisuasque, probris omne Phoebeum genusonerat nefandis: nulla Minois levidefuncta amore est, iungitur semper nefas.Thesea coniunx, clara progenies Iovis,nefanda casto pectore exturba ocius,extingue flammas neve te dirae speipraebe obsequentem: quisquis in primo obstititpepulitque amorem, tutus ac victor fuit;qui blandiendo dulce nutrivit malum,sero recusat ferre quod subiit iugum.Nec me fugit, quam durus et veri insolensad recta flecti regius nolit tumor,quemcumque dederit exitum casus feram:fortem facit vicina libertas senem.Honesta primum est velle nec labi via.pudor est secundus nosse peccandi modum,quo, misera, pergis? quid domum infamem aggravassuperasque matrem? maius est monstro nefas:nam monstra fato, moribus scelera imputes,si, quod maritus supera non cernit loca,tutum esse facinus credis et vacuum metu,erras; teneri crede Lethaeo abditumThesea profundo et ferre perpetuam Styga:quid ille, lato maria qui regno premitpopulisque reddit iura centeni», pater?latere tantum facinus occultum sinet?sagax parentum est cura. credamus tamenastu doloque tegere nos tantum nefas:quid ille rebus lumen infundens suum