obliquis Hecate currere flexibus:hoc omnes petimus fata nec amplius,iuratos superis qui tetigit lacus,usquam est: ut calidis fumus ab ignibusvanescit, spatium per breve sordidus,ut nubes, gravidas quas modo vidimus,arctoi Boreae dissicit impetus:sic hic, quo regimur, spiritus effluet.post mortem nihil est ipsaque mors nihil,velocis spatii meta novissima;spem ponant avidi, solliciti metum:tempus nos avidum devorat et chaos.mors individua est, noxia corporinec parcens animae: Taenara et asperoregnum sub domino limen et obsidenscustos non facili Cerberus ostiorumores vacui verbaque inaniaet par sollicito fabula somnio.quaeris quo iaceas post obitum loco?quo non nata iacent.—Quid, maesta Phrygiae turba, laceratis comasmiseramque tunsae pectus effuso genasfletu rigatis? levia perpessae sumus,si flenda patimur. Ilium vobis modo,mihi cecidit olim. cum ferus curru incitomea membra raperet et gravi gemeret sonoPeliacus axis pondere Hectoreo tremens.tunc obruta atque eversa quodcumque accidittorpens malis rigensque sine sensu fero.iam erepta Danais coniugem sequerer meum,nisi hic teneret: hic meos animos domatmorique prohibet; cogit hic aliquid deosadhuc rogare— tempus aeramnae addidit,hic mihi malorum maximum fructum abstulit,nihil timere: prosperis rebus locusereptus omnis, dira qua veniant habent,miserrimum est timere, cum speres nihil.Quis te repens commovit afflictam metus?Exoritur aliquod maius ex magno malum,nondum mentis Ilii fatum stetit.