vindicet
vindicet is a Latin form of vindico, meaning “claim; set free; avenge, punish”. It is the 3rd person singular present active subjunctive.
Found 28 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum 1.46: … i videmus errore et inscientia, sapientiamque esse solam, quae nos a libidinum impetu et a formidinum terrore vindicet et ipsius fortunae modice ferre doceat iniurias et omnis monstret vias, quae ad quietem et ad tranquillitatem …
Ovid, Heroides 2.44: Vindicet, in poenas non satis unus eris.
Propertius, Elegiae 4.11.20: in mea sortita uindicet ossa pila:
All forms of vindico (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.