vinctum
vinctum is a Latin form of vincio, meaning “bind, tie, fetter”. It is the perfect passive participle accusative singular masculine.
Found 68 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 8.44.6: hunc Epasnactus Arvernus, amicissimus populi Romani, sine dubitatione ulla vinctum ad Caesarem deduxit.
Cicero, Tusculanae Disputationes 2.23: … s ad Caucasum dicit haec: Titánum suboles, sócia nostri sánguinis, Generáta Caelo, aspícite religatum ásperis Vinctúmque saxis, návem ut horrisonó freto Noctém paventes tímidi adnectunt návitae. Satúrnius me síc infixit Iúppite …
Tibullus, Elegiae 2.6.25: spes etiam ualida solatur compede uinctum:
All forms of vincio (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.