tenue
tenue is a Latin form of tu, meaning “you (singular)”. It is the ablative singular masculine pronoun or ablative singular feminine pronoun or accusative singular masculine pronoun or accusative singular feminine pronoun.
It can also be a form of tenuis, “thin, slender, fine; slight, weak, poor; simple”. It is the nominative singular neuter adjective or vocative singular neuter adjective or accusative singular neuter adjective.
Found 43 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.2.53: … facile serpat iniuria et peccandi consuetudo, quam non facile reprimatur, videte, iudices. Bidis oppidum est tenue sane, non longe a Syracusis. hic longe primus civitatis est Epicrates quidam. huic hereditas HS quingentorum …
Seneca the Younger, Epistulae 9.79.18: … viter extrinsecus inducta facies; veritas in omnem partem sui eadem est. Quae decipiunt, nihil habent solidi. Tenue est mendacium; perlucet, si diligenter inspexeris. Vale.
Lucretius, De Rerum Natura 4.1242: tenve locis quia non potis est adfigere adhaesum,
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.