sonitu
sonitu is a Latin form of sono, meaning “sound, make a noise, resound; speak of, sing”.
It can also be a form of sonitus, “sound, noise”. It is the ablative singular masculine noun or supine dative singular neuter.
Found 99 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 7.60.4: Conquirit etiam lintres: has magno sonitu remorum incitatas in eandem partem mittit. Ipse post paulo silentio egressus cum tribus legionibus eum locum petit quo naves appelli iusserat.
Plautus, Bacchides 5.2.1120: Quis sónitu ac tumúltu tantó nominát me atque púltat aedes?
Ammianus Marcellinus, Res Gestae 28.5.6: Sonitu enim adventantium perciti, exsiluere quidam intempestive, visique subito, dum se firmare festinant, ululantib …
All forms of sono (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.