sanctius
sanctius is a Latin form of sancio, meaning “ratify; decree”. It is the comparative noun or nominative singular neuter comparative noun or vocative singular neuter comparative noun or accusative singular neuter comparative noun.
Found 31 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, De Natura Deorum 3.50: … aeque eius in numero deorum sunt, itemque Leonaticum est delubrum Athenis quod nominatur. Alabandenses quidem sanctius Alabandum colunt, a quo est urbs illa condita, quam quemquam nobilium deorum; apud quos non inurbane Stratoni …
Ovid, Metamorphoses 1.76: Sanctius his animal mentisque capacius altae
All forms of sancio (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.