obsequi
obsequi is a Latin form of obsequium, meaning “compliance, obedience, deference”. It is the nominative plural neuter noun or genitive singular neuter noun.
It can also be a form of obsequor, “comply with, yield to, humor (+dat.)”.
Found 38 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, De Amicitia 35: … am, quod qui recusarent, quamvis honeste id facerent, ius tamen amicitiae deserere arguerentur ab eis, quibus obsequi nollent; illos autem, qui quidvis ab amico auderent postulare, postulatione ipsa profiteri omnia se amici cau …
Cicero, De Divinatione 1.66: … piget. óptumam progéniem Priamo péperisti extra me; hóc dolet, méd obesse, illós prodesse, me óbstare, illos óbsequi. O poëma tenerum et moratum atque molle! sed hoc minus ad rem;
Plautus, Poenulus 1.1.176: se amare velle atque obsequí animo suo;
All forms of obsequium (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.