obruti
obruti is a Latin form of obruo, meaning “overwhelm, bury, cover over”. It is the perfect passive participle nominative plural masculine or perfect passive participle vocative plural masculine or perfect passive participle genitive singular neuter or perfect passive participle genitive singular masculine.
Found 25 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Sallust, Bellum Iugurthinum 79: … locum vellent processuros. Philaeni condicione probata seque vitamque suam rei publicae condonauere: ita viui obruti.
Curtius Rufus, Historiarum Alexandri Magni 8.13.23: … eos, qui cum Ptolomaeo inferiorem obsederant ripam, cum procella imbrem vix sub tectis tolerabilem effundit. Obrutique milites nimbo in terram refugerunt navigiis ratibusque desertis, sed tumultuantium fremitus obstrepentibus …
All forms of obruo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.