nostra
nostra is a Latin form of noster, meaning “our”. It is the accusative plural neuter pronoun or ablative singular feminine pronoun or ablative singular feminine adjective or nominative singular feminine adjective.
Found 1,941 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.1.1: Gallia est omnis divisa in partes tres, quarum unam incolunt Belgae, aliam Aquitani, tertiam qui ipsorum lingua Celtae, nostra Galli appellantur.
Cicero, De Republica 5.1: … ipse patrius praestantes viros adhibebat, et veterem morem ac maiorum instituta retinebant excellentes viri. Nostra vero aetas cum rem publicam sicut picturam accepisset egregiam, sed iam evanescentem vetustate, non modo eam …
Cicero, Tusculanae Disputationes 2.22: … canem? Haec ínteremit tórtu multiplicábili Dracónem auriferam optútu adservantem árborem? Multa ália victrix nóstra lustravít manus, Nec quísquam e nostris spólia cepit laúdibus. Possumusne nos contemnere dolorem, cum ipsum H …
All forms of noster (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.