mandavit

mandavit is a Latin form of mando, meaning “entrust, order”. It is the 3rd person singular perfect active indicative.

Found 50 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 1.47.5: His mandavit quae diceret Ariovistus cognoscerent et ad se referrent. Quos cum apud se in castris Ariovistus conspexisset, exercitu suo praesente conclamavit: quid ad se venirent? an speculandi causa? Conantes dicere prohibuit et in catenas coniecit.

Livy, Ab urbe condita 24.48.10: iisdem mandauit ut protinus Numidas qui intra praesidia Carthaginiensium auxiliares essent ad transitionem perlicerent.

Ammianus Marcellinus, Res Gestae 22.9.17: … offendisse me iusta de causa, sed silere vos interim consentaneum est, dum mihi inimico potiori faciat satis. Mandavitque assidenti praefecto, ne audiretur eorum negotium, antequam ipse cum oum Thalassio rediret in gratiam, quod …

All forms of mando (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.