invita
invita is a Latin form of invitus, meaning “unwilling”. It is the nominative singular feminine adjective or 2nd person singular present active imperative.
It can also be a form of invito, “invite; entice; (invitus) unwilling”.
Found 82 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.2.39: … t scelera demonstrem? quis vestrum non in urbana iuris dictione cognovit? quis umquam isto praetore Chelidone invita lege agere potuit? non istum, ut non neminem, provincia corrupit; idem fuit qui Romae. cum id quod omnes inte …
Cicero, De Natura Deorum 3.85: Invita in hoc loco versatur oratio, videtur enim auctoritatem adferre peccandi; recte videretur, nisi et virtutis et …
Propertius, Elegiae 4.1.74: poscis ab inuita uerba pigenda lyra.
All forms of invitus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.