inrita
inrita is a Latin form of irrito, meaning “provoke, stir up, anger; (irritus) useless, in vain”. It is the 2nd person singular present active imperative.
It can also be a form of irritus, “useless, vain, ineffective; invalid”.
Found 83 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.2.140: … magistratum abrogasset, minore ignominia te adfecisset quam cum ea quae in magistratu gessisti sustulit atque inrita iussit esse. neque in hac re sola fuit eius modi, sed, antequam ego in Siciliam veni, in maximis rebus ac plu …
Ovid, Amores 2.15.27: Inrita quid voveo? parvum proficiscere munus;
All forms of irrito (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.