imperavit
imperavit is a Latin form of impero, meaning “command, order (+dat.)”. It is the 3rd person singular perfect active indicative.
Found 106 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.28.1: Quod ubi Caesar resciit, quorum per fines ierant his uti conquirerent et reducerent, si sibi purgati esse vellent, imperavit; reductos in hostium numero habuit;
Sallust, Bellum Iugurthinum 47: … c consul, simul temptandi gratia, et si paterentur, et ob opportunitates loci, praesidium imposuit. Praeterea imperauit frumentum et alia, quae bello usui forent, comportare, ratus, id quod res monebat, frequentiam negotiatorum e …
Ammianus Marcellinus, Res Gestae val1.3.8: … oreretur, in supplicium persecutionis iniquissimae ad auctorem scelerati praecepti iustissima poena redeunte. Imperavit annos XVIIII.
All forms of impero (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.