hortatur
hortatur is a Latin form of hortor, meaning “encourage, urge, exhort”. It is the 3rd person singular present deponent indicative or 3rd person singular present passive indicative.
Found 116 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.19.5: Petit atque hortatur ut sine eius offensione animi vel ipse de eo causa cognita statuat vel civitatem statuere iubeat.
Caesar, De Bello Civili 1.7: … xpiata Saturnini atque Gracchorum casibus docet; quarum rerum illo tempore nihil factum, ne cogitatum quidem. Hortatur, cuius imperatoris ductu VIIII annis rem publicam felicissime gesserint plurimaque proelia secunda fecerint, …
Cicero, Tusculanae Disputationes 4.77: … st malum, Qui illíus acerbum cór contundam et cómprimam . quo igitur haec erumpit moles? audi Thyestem: Ipsus hortatúr me frater, út meos malís miser Mánderem natós— eorum viscera apponit. quid est enim quo non progrediatur eode …
All forms of hortor (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.