Socratos Sign in

finita

finita is a Latin form of finio, meaning “limit, bound; finish, end; define”. It is the perfect passive participle ablative singular feminine.

Found 72 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, Tusculanae Disputationes 3.59: … Mortális nemo est quém non attingát dolor Morbúsque; multis súnt humandi líberi, Rursúm creandi, mórsque est finita ómnibus. Quae géneri humano angórem nequicquam ádferunt: Reddénda terrae est térra, tum vita ómnibus Meténda …

Ammianus Marcellinus, Res Gestae 26.2.11: Finita oratione, quam auctoritas erexerat inopina, flexit imperator in suam sententiam universos, consiliique eius v …

All forms of finio (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.