finit
finit is a Latin form of finio, meaning “limit, bound; finish, end; define”. It is the 3rd person singular present active indicative.
Found 28 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Ovid, Heroides 16.202: Extremum noctis quae dea finit iter.
Vitruvius, On Architecture 5.4.4: Igitur intervalla tonorum et hemitoniorum et diheseon tetrachordorum in voce divisit natura finîtque terminationes eorum mensuris intervallorum quantitate, modisque certis distantibus constituit qualitates, …
All forms of finio (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.