Socratos Sign in

existimabatur

existimabatur is a Latin form of existimo, meaning “think, judge, consider”. It is the 3rd person singular imperfect passive indicative.

Found 26 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 7.30.2: plusque animo providere et praesentire existimabatur, quod re integra primo incendendum Avaricum, post deserendum censuerat.

Ammianus Marcellinus, Res Gestae 24.4.24: Existimabatur Mars ipse (si misceri hominibus numina maiestatis iura permittunt), adfuisse castra Lucanorum invadenti Lusci …

All forms of existimo (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.