existimabam
existimabam is a Latin form of existimo, meaning “think, judge, consider”. It is the 1st person singular imperfect active indicative.
Found 29 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Civili 1.81: … vallo fossaque circummunire, ut quam maxime repentinas eorum eruptiones demoretur; quo necessario descensuros existimabam Illi et inopia pabuli adducti et, quo essent expeditiores, omnia sarcinaria iumenta interfici iubent.
Seneca the Younger, Epistulae 19.110.14: … c dicere: Diu, inquit, mihi inposuere divitiae. Stupebam, ubi aliquid ex illis alio atque alio loco fulserat. Existimabam similia esse quae latercnt laterent, his, quae ostenderentur. Sed in quodam apparatu vidi totas opes urbis ca …
All forms of existimo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.