eris
eris is a Latin form of sum, meaning “be, exist; (as auxiliary) is, are, was”. It is the 2nd person singular future active indicative.
Found 306 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.1.25: hic tu fortasse eris diligens ne quam ego horam de meis legitimis horis remittam; nisi omni tempore quod mihi lege concessum est a …
Plautus, Persa 5.1.770: do hanc tíbi florentem flórenti. tu hic éris dictatrix nóbis.
Valerius Maximus, Facta et Dicta Memorabilia 1.8e.1: Quae minus admirabilia fere Eris Pamphyli casus facit, quem Plato scribit inter eos, qui in acie ceciderant, X diebus iacuisse, biduoque post quam inde sublatus esset, inpositum rogo reuixisse ac mira quaedam tempore mortis uisa narrasse.
All forms of sum (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.