dubio
dubio is a Latin form of dubius, meaning “doubtful, uncertain”. It is the ablative singular neuter adjective.
It can also be a form of dubium, “doubt (sine dubio, without doubt)”.
Found 273 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.1.6: etenim sine dubio, iudices, in hac causa ea res in discrimen adducitur. reus est enim nocentissimus; qui si condemnatur, desine …
Seneca the Younger, Epistulae 6.53.6: … culas sentiunt; adhuc dissimulamus et aut talum extorsisse dicimus nos aut in exercitatione aliqua laborasse. Dubio et incipiente morbo quaeritur nomen, qui ubi etiam talaria coepit intendere et utrosque dextros pedes fecit, …
All forms of dubius (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.