dignum

dignum is a Latin form of dignus, meaning “worthy (+abl.)”. It is the nominative singular neuter adjective or accusative singular masculine adjective or accusative singular neuter adjective.

Found 535 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 7.25.1: … t omnemque Galliae salutem in illo vestigio temporis positam arbitrarentur, accidit inspectantibus nobis quod dignum memoria visum praetereundum non existimavimus.

Seneca the Younger, De Beneficiis 1.10.5: … emus fuisse. Tamquam si filios alicui restituere potero magno periculo liberatos sine ullo meo, non dubitabo. Dignum etiam impendio sanguinis mei tuebor et in partem discriminis veniam ; indignum si eripere latronibus potero c …

Plautus, Poenulus 1.2.256: dignúm Venere pól, quoi sunt Áphrodisia hódie.

All forms of dignus (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.