dignior

dignior is a Latin form of dignus, meaning “worthy (+abl.)”. It is the nominative singular masculine comparative adjective or vocative singular masculine comparative adjective or nominative singular feminine comparative adjective or vocative singular feminine comparative adjective.

Found 60 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, In C. Verrem 2.4.45: … ata; hoc est enim dicere, non es dignus tu qui habeas quae tam bene facta sunt, meae dignitatis ista sunt. tu dignior, Verres, quam Calidius? qui, ut non conferam vitam neque existimationem tuam cum illius—neque enim est confer …

Plautus, Bacchides 4.3.621: dígna sunt, dígnior núllus est homo;

Curtius Rufus, Historiarum Alexandri Magni 6.10.27: Scripsisse me haec fateor regi, non de rege scripsisse. Non enim faciebam invidiam, sed pro eo timebam. Dignior mihi Alexander videbatur, qui Iovis stirpem tacitus agnosceret, quam qui praedicatione iactaret.

All forms of dignus (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.