Socratos Sign in

digna

digna is a Latin form of dignus, meaning “worthy (+abl.)”. It is the nominative singular feminine adjective or nominative plural neuter adjective or vocative singular feminine adjective.

Found 455 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, In C. Verrem 2.1.63: … s suis comitibus, nequissimis turpissimisque hominibus, uti videant et investigent ecqua virgo sit aut mulier digna quam ob rem ipse Lampsaci diutius commoraretur.

Ovid, Amores 2.13.22: Digna est, quam iubeas muneris esse tui.

Plautus, Bacchides 4.3.621: dígna sunt, dígnior núllus est homo;

All forms of dignus (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.