credere
credere is a Latin form of credo, meaning “believe, trust; entrust (+dat.)”. It is the present active infinitive.
Found 389 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.1.128: … us Q. Titini, iudicis tui, tibi pecuniam se dedisse. recita. Cn. Fanni testimonivm. Nolite Cn. Fannio dicenti credere, noli, inquam, tu, Q. Titini, Cn. Fannio, fratri tuo, credere; dicit enim rem incredibilem; C. Verrem insimul …
Ovid, Heroides 12.118: Credere me pelago, femina iamque nocens.
Plautus, Aulularia 4.9.719: quid aís tu? tibi credére certum est, nam essé bonum ex voltu cógnosco.
All forms of credo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.