cornibus
cornibus is a Latin form of cornu, meaning “horn; tip, end; wing (of an army)”. It is the ablative plural neuter noun.
It can also be a form of cornus, “(cornu) horn; (cornus) cornel cherry tree”.
Found 154 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 6.26.1: Est bos cervi figura, cuius a media fronte inter aures unum cornu exsistit excelsius magisque directum his, quae nobis nota sunt, cornibus: ab eius summo sicut palmae ramique late diffunduntur. Eadem est feminae marisque natura, eadem forma magnitudoque cornuum.
Cicero, De Divinatione 1.44: … uchritúdine; duós consanguineos árietes inde éligi praeclárioremque álterum immoláre me; deinde eíus germanum córnibus conítier, in me árietare, eoque íctu me ad casúm dari; exín prostratum térra, graviter saúcium, resupínum in …
Martial, Epigrammata 5.31.3: Cornibus hic pendet summis, vagus ille per armos
All forms of cornu (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.