beluam

beluam is a Latin form of belua, meaning “beast, monster”. It is the accusative singular feminine noun.

Found 28 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, Pro T. Annio Milone 40: … bus attulisset gravissimamque adulescens nobilissimus rei publicae partem fortissime suscepisset, atque illam beluam, iudici laqueos declinantem, iam inretitam teneret, qui locus, quod tempus illud, di immortales, fuit! cum se …

Cicero, Tusculanae Disputationes 2.22: … ra Lernam taétra mactata éxcetra Pacávit? haec bicórporem adflixít manum? Erymánthiam haec vastíficam abiecit béluam? Haec é Tartarea ténebrica abstractúm plaga Tricípitem eduxit Hýdra generatúm canem? Haec ínteremit tórtu mul …

All forms of belua (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.