Socratos Sign in

absolvere

absolvere is a Latin form of absolvo, meaning “set free, release; acquit; complete, finish”. It is the 2nd person singular future passive indicative or 2nd person singular present passive imperative or 2nd person singular present passive indicative or present active infinitive.

Found 28 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, In C. Verrem 2.3.148: … re tradidisse,— si hoc doceo, poteritne te ipse Alba, tuus antiquissimus non solum amicus verum etiam amator, absolvere? dico equitem Romanum, hominem in primis honestum, Q. Minucium, cum sui similibus ad decumas agri Leontini tr …

Livy, Ab urbe condita 1.26.7: hac lege duumuiri creati, qui se absoluere non rebantur ea lege ne innoxium quidem posse, cum condemnassent, tum alter ex iis 'Publi Horati, tibi perduellionem iudico' inquit. 'i, lictor, colliga manus.'

All forms of absolvo (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.