Constantium
Constantium is a Latin form of consto, meaning “agree, stand together; be established”. It is the present active participle genitive plural masculine or present active participle genitive plural feminine or present active participle genitive plural neuter.
It can also be a form of Constantius, “Constantius”. It is the accusative singular masculine noun.
Found 35 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Philippicae 14.17: … e post meum consulatum, cum eis ipse cederem, principem non inviti videbant! hoc vero tempore in tanta inopia constantium et fortium consularium quo me dolore adfici creditis, cum alios male sentire, alios nihil omnino curare videa …
Ammianus Marcellinus, Res Gestae 14.9.1: … s sibi consociatos coIsociatos , ex eisdem foveis cerneret emergentes, quae clam palamve agitabantur occultis Constantium litteris edocebat, implorans subsidia, quorum metu tumor notissimus Caesaris exhalaret.
All forms of consto (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.