ὑποκείμενον (hypokeimenon)

ὑποκείμενον is an Ancient Greek form of ὑπόκειμαι, meaning “lie under; be assumed, be subject”. It is the perfect middle/passive participle accusative singular masculine.

Found 143 times in the Ancient Greek texts on Socratos.

Where it is used

Diogenes Laertius, Vitae philosophorum 7.7.192: … λλωνίδην α′. Πρὸς Πασύλον περὶ κατηγορημάτων δ′. Σύνταξις πέμπτη· Περὶ τῶν πέντε πτώσεων α′. Περὶ τῶν κατὰ τὸ ὑποκείμενον ὡρισμένων ἐκφορῶν α′. Περὶ παρεμφάσεως πρὸς Στησαγόραν β′. Περὶ τῶν προσηγορικῶν β′. Λογικοῦ τόπου περὶ τὰς λ …

Aristotle, Metaphysics 7.3: … τί ἦν εἶναι καὶ τὸ καθόλου καὶ τὸ γένος οὐσία δοκεῖ εἶναι ἑκάστου, καὶ τέταρτον τούτων τὸ ὑποκείμενον. τὸ δʼ ὑποκείμενόν ἐστι καθʼ οὗ τὰ ἄλλα λέγεται, ἐκεῖνο δὲ αὐτὸ μηκέτι κατʼ ἄλλου· διὸ πρῶτον περὶ τούτου διοριστέον· μάλιστα γὰ …

All forms of ὑπόκειμαι (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Liddell-Scott-Jones, A Greek-English Lexicon (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.