ἔμελλε (emelle)

ἔμελλε is an Ancient Greek form of μέλλω, meaning “to be about to, intend; delay”. It is the 3rd person singular imperfect active indicative.

Found 415 times in the Ancient Greek texts on Socratos.

Where it is used

Thucydides, History of the Peloponnesian War 1.130.1: … παρετίθετο καὶ κατέχειν τὴν διάνοιαν οὐκ ἐδύνατο,ἀλλ’ ἔργοις βραχέσι προυδήλου ἃ τῇ γνώμῃ μειζόνως ἐς ἔπειτα ἔμελλε πράξειν.

Euripides, Ion 1265: Γοργοῦς σταλαγμῶν, οἷς ἔμελλέ με κτενεῖν.

Cassius Dio Cocceianus, Historia Romana 40.59.3: … ττε δʼ ὅπως, ὅταν τὸν δεδομένον οἱ χρόνον διάρξῃ (τοῦτο δὲ οὐκ ἐς μακρὰν ἀλλʼ εὐθὺς τῷ ὑστέρῳ ἔτει γενήσεσθαι ἔμελλἐ, τά τε ὅπλα κατάθηται καὶ ἰδιωτεύσων οἴκαδε ἐπανέλθῃ.

All forms of μέλλω (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Liddell-Scott-Jones, A Greek-English Lexicon (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.