καλεῖτε (kaleite)

καλεῖτε is an Ancient Greek form of καλέω, meaning “to call, summon, name”. It is the 2nd person plural future active indicative.

Found 27 times in the Ancient Greek texts on Socratos.

Where it is used

Plutarch, Quaestiones Convivales 8.1.2: … δόμῃ δʼ ἀμφοτέρας ἑορτάζουσι. καὶ τὸν θεόν, ὡς ταύτῃ γενόμενον, ὑμεῖς εἶπεν οἱ προφῆται καὶ ἱερεῖς Ἑβδομαγενῆ καλεῖτε. διὸ τοὺς Ἀπόλλωνι τὴν Πλάτωνος τέκνωσιν ἀνατιθέντας οὐκ ἂν οἶμαί τινα φάναι καταισχύνειν τὸν θεόν, ἐπὶ μείζο …

Plato, Sophist 244: … ; πῶς γὰρ οὔ; τόδε τοίνυν ἀποκρινέσθων. ἕν πού φατε μόνον εἶναι; — φαμὲν γάρ, φήσουσιν. ἦ γάρ; ναί. τί δέ; ὂν καλεῖτέ τι; ναί. πότερον ὅπερ ἕν, ἐπὶ τῷ αὐτῷ προσχρώμενοι δυοῖν ὀνόμασιν, ἢ πῶς; τίς οὖν αὐτοῖς ἡ μετὰ τοῦτʼ, ὦ ξένε …

All forms of καλέω (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Liddell-Scott-Jones, A Greek-English Lexicon (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.