εἶτʼ (eit)

εἶτʼ is an Ancient Greek form of εἶτα, meaning “then, next, afterwards”.

It can also be a form of εἴτε, “whether, or (εἴτε … εἴτε: whether … or)”. It is the conjunction.

Found 1,369 times in the Ancient Greek texts on Socratos.

Where it is used

Apollonius Rhodius, Argonautica 2.1279: εἴτʼ οὖν μειλιχίῃ πειρησόμεθʼ Αἰήταο,

Thucydides, History of the Peloponnesian War 7.1.1: … τειχισμέναι αἱ Συράκουσαί εἰσιν, ἀλλ’ ἔτι οἷόν τε κατὰ τὰς Ἐπιπολὰς στρατιᾷ ἀφικομένους ἐσελθεῖν, ἐβουλεύοντο εἴτ’ ἐν δεξιᾷ λαβόντες τὴν Σικελίαν διακινδυνεύσωσιν ἐσπλεῦσαι, εἴτ’ ἐν ἀριστερᾷ ἐς Ἱμέραν πρῶτον πλεύσαντες καὶ α …

Diogenes Laertius, Vitae philosophorum 1.5.85: … Βίαντα κέκευθα, τὸν ἀτρέμας ἤγαγεν Ἑρμῆς εἰς Ἀΐδην, πολιῷ γήραϊ νιφόμενον. εἶπε γάρ, εἶπε δίκην ἑτάρου τινός· εἶτʼ ἀποκλινθεὶς παιδὸς ἐς ἀγκαλίδας μακρὸν ἔτεινεν ὕπνον. Ἐποίησε δὲ περὶ Ἰωνίας, τίνα μάλιστα ἂν τρόπον εὐδαιμον …

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Liddell-Scott-Jones, A Greek-English Lexicon (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.