γένοιτο (genoito)

γένοιτο is an Ancient Greek form of γίγνομαι, meaning “to become, be born, happen”. It is the 3rd person singular aorist middle optative.

Found 1,286 times in the Ancient Greek texts on Socratos.

Where it is used

Apollonius Rhodius, Argonautica 1.900: Ὑψιπύλη, τὰ μὲν οὕτω ἐναίσιμα πάντα γένοιτο

Diogenes Laertius, Vitae philosophorum 1.8.103: … ιν δὲ ἔφη πῶς παρὰ τοῖς Ἕλλησιν ἀγωνίζονται μὲν οἱ τεχνῖται, κρίνουσι δὲ οἱ μὴ τεχνῖται. ἐρωτηθεὶς πῶς οὐκ ἂν γένοιτό τις φιλοπότης, εἰ πρὸ ὀφθαλμῶν, εἶπεν, ἔχοι τὰς τῶν μεθυόντων ἀσχημοσύνας. θαυμάζειν τε ἔλεγε πῶς οἱ Ἕλληνες …

Lucian of Samosata, Dialogi meretricii 7.4: … ὸς βλέπων; Μνησθήσεται ἐκεῖνος· δεῖγμα δέ· οὐδὲ νῦν γεγάμηκεν, ἀλλὰ καταναγκαζόμενος καὶ βιαζόμενος ἠρνήσατο. Γένοιτο μὴ ψεύδεσθαι. ἀναμνήσω δέ σε, ὦ Μουσάριον, τότε.

All forms of γίγνομαι (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Liddell-Scott-Jones, A Greek-English Lexicon (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.