untimely, unseasonable; too late
Ancient Greek word, found 72 times in the texts on Socratos.
Homer, Odyssey 12.89: τῆς ἦ τοι πόδες εἰσὶ δυώδεκα πάντες ἄωροι,
Diogenes Laertius, Vitae philosophorum 10.1.122: “Μήτε νέος τις ὢν μελλέτω φιλοσοφεῖν, μήτε γέρων ὑπάρχων κοπιάτω φιλοσοφῶν· οὔτε γὰρ ἄωρος οὐδείς ἐστιν οὔτε πάρωρος πρὸς τὸ κατὰ ψυχὴν ὑγιαῖνον. ὁ δὲ λέγων ἢ μήπω τοῦ φιλοσοφεῖν ὑπάρχειν ἢ παρεληλυθέ …
Euripides, Alcestis 168: θανεῖν ἀώρους παῖδας, ἀλλ’ εὐδαίμονας
All forms of ἄωρος