νῦν γὰρ πάντες ὄλοντο τεῇ πολυπήμονι λώβῃ·σοὶ δʼ αὐτῷ μέγα πῆμα φάνη, θανάτοιο χέριον.ἀφροσύνης κακὰ ἔργα καὶ ἄσχετα πένθεα πάσχεις,ὃς πᾶσιν Δαναοῖσιν ἀρήιον ἕρκος ἐτύχθης.χαῖρʼ Ἰθάκη· μετʼ ἄεθλα, μετʼ ἄλγεα πικρὰ θαλάσσηςἀσπασίως τεὸν οὖδας ἱκάνομαι, ὄφρα νοήσωΛαέρτην, ἄλοχόν τε καὶ ἀγλαὸν υἱέα μοῦνονσὸς γὰρ ἔρως κατέθελξεν ἐμὸν νόον. οἶδα καὶ αὐτός,ὡς οὐδὲν γλύκιον ἧς πατρίδος οὐδὲ τοκήων.ἀτρεκέως πάντων πολυμήχανός ἐστιν Ὀδυσσεύςζωὸς ἐὼν ἐνόησεν ἃ μὴ θέμις ἐστὶν ἰδέσθαι,νερτέριον κευθμῶνα καὶ ἄλγεα πικρὰ θανόντων.πῶς δʼ ἔτλη προλιπεῖν ἱερὸν φάος; ἢ τίς ἀνάγκηἤγαγεν οὐκ ἐθέλοντα; δόλων ἀκόρητος ἐτύχθηἐν χθονὶ καὶ πελάγεσσι καὶ ἐν νεκύεσσιν Ὀδυσσεύς.μῆτερ, τεύχεα ταῦτα καὶ ἀγλαὰ δῶρα κομίζειςἀγχεμάχῳ σέο παιδί, τὰ μὴ πάρος ἔδρακεν ἀνήρ·οἶδα δὲ νῦν ὅτι Παλλὰς ἐφʼ Ἕκτορι χεῖρα κορύσσειἡμετέρην, καὶ Τρωσὶν ἀεικέα λοιγὸν ἐγείρει.μόχθος ἐμοῦ γενετῆρος ἀμύμονος οὐ τέλος εὗρεναὐτὰρ ἐγὼ Τρώεσσι φόνον πάντεσσι κορύσσωνἤλυθον· ἠνορέῃ γὰρ ὑπέρτερον εὖχος ἀείρω,καὶ Πρίαμον βασιλῆα, καὶ οὓς προλέλοιπεν Ἀχιλλεύς,πάντας ὁμοῦ κατὰ μῶλον ἐμὸν μένος οἶδεν ὀλέσσαι,καὶ Τροίης πτολίεθρον ἀρήιον ἐξαλαπάξω,καὶ Δαναοῖς δεκέτηρον ἐμὸν δόρυ μόχθον ἀνύσσει.πᾶσαν ἐμῆς κραδίης χαλεπὴν ἀπέπαυσας ἀνίην,ὑμετέρου γενετῆρος Ἀχιλλέος εἵνεκα πότμου,ὃν Τροίη στονόεσσα κατέκτανεν. ἀλλὰ σὺ πᾶσανἼλιον ἐξαλάπαξας· ἐελδομένοισι δʼ Ἀχαιοῖςἄφθιτον ὤπασας εὖχος,μὴ δεκέτηρος ἐνυοῦςπᾶσιν μαρναμένοις Δαναοῖς χρόνος εὗρεν ἀνύσσαι.τί ἂν εἴποι Ἕκτωρ ὁρῶν τὸν Ἀχιλλέα ἐν τοῖς ὅπλοιςΠηλείδην κοτέουσα πάλιν θώρηξεν Ἀθήνηἔντεσιν ἀθανάτοις. ἦ ῥίγιον ἔσσεται ἄλγοςαἰνομόροις Τρώεσσι, καὶ Ἕκτορι, καὶ γενετῆρι,ὁππόταν ἔντεα ταῦτα θεὸς πόρεν ἀνέρι τῷδε.τί ἂν εἴποι Πάρις τρωθέντος Μενελάουἔρρετε οἱ ξύμπαντες, ἐλεγχέες, Αἰγιαλῆες,