τάχα δὲ παντελὴς χρόνος ἀμείψεταιπρόθυρα δωμάτων, ὅταν ἀφʼ ἑστίαςπᾶν ἐλαθῇ μύσοςκαθαρμοῖσιν ἀτᾶν ἐλατηρίοις.τύχαι δʼ εὐπροσωποκοῖται τὸ πᾶνἰδεῖν ἀκοῦσαι πρευμενεῖςμετοίκοις δόμων πεσοῦνται πάλιν.