αὐτὰρ ἐγὼν βασεῦμαι ἐμὰν ὁδὸν ἐς τὸ κάταντεςτῆνο ποτὶ ψάμαθόν τε καὶ ἀϊόνα ψιθυρίσδων,λισσόμενος Γαλάτειαν ἀπηνέα· τὰς δὲ γλυκείαςἐλπίδας ὑστατίω μέχρι γήραος οὐκ ἀπολειψῶ