στάλαν θέμεν Παρίου λίθου λευκοτέραν·ὁ χρυσὸς ἑψόμενοςαὐγὰς ἔδειξεν ἁπάσας, ὕμνος δὲ τῶν ἀγαθῶνἑργμάτων βασιλεῦσιν ἰσοδαίμονα τεύχειφῶτα· κεῖνος ἀμφʼ Ἀχέροντι ναιετάων ἐμὰνγλῶσσαν εὑρέτω κελαδῆτιν, Ὀρσοτριαίναἵνʼ ἐν ἀγῶνι βαρυκτύπουθάλησε Κορινθίοις σελίνοις·τὸν Εὐφάνης ἐθέλων γεραιὸς προπάτωρσὸς ἄεισέν ποτε, παῖ.ἄλλοισι δʼ ἅλικες ἄλλοι· τὰ δʼ αὐτὸς ἄν τις ἴδῃ,ἔλπεταί τις ἕκαστος ἐξοχώτατα φάσθαι.οἷον αἰνέων κε Μελησίαν ἔριδα στρέφοι,ῥήματα πλέκων, ἀπάλαιστος ἐν λόγῳ ἕλκειν,μαλακὰ μὲν φρονέων ἐσλοῖς,τραχὺς δὲ παλιγκότοις ἔφεδρος.