αὐτὰρ ἐγὼ κλαίεσκον ἀμηχανέοντας ὁρῶσαπαῖδας ἐμούς, μέχρι δή μοι ἀπέσσυτο νήδυμος ὕπνοςὀφθαλμῶν, ἠὼς δὲ παραυτίκα φαινόλις ἦλθε.τοῖα, φίλη, μοι ὄνειρα διὰ φρένας ἐπτοίησανπαννυχίῃ· τὰ δὲ πάντα πρὸς Εὐρυσθῆα τρέποιτοοἴκου ἀφʼ ἡμετέροιο, γένοιτο δὲ μάντις ἐκείνῳθυμὸς ἐμός, μηδʼ ἄλλο παρὲκ τελέσειέ τι δαίμων.