impellitque moras: ueluti cum carcere ruptoauriga indocilis totas effudit habenaset praeceps trepida pendens in uerbera plantaimpar fertur equis: fumat male concitus axis,ac frena incerto fluitant discordia curru.cernebat Paulus (namque huic communia Campusiura atque arma tulit) labi mergente sinistroconsule res pessumque dari, sed mobilis ira estturbati uulgi, signataque mente cicatrixundantis aegro frenabat corde dolores.nam cum perdomita est armis iuuenilibus olimIllyris ora uiri, nigro adlatrauerat oreuictorem inuidia et uentis iactarat iniquis.hinc inerat metus et durae reuerentia plebis.sed genus admotum superis summumque per altosattingebat auos caelum: numerare parentemAssaracum retro praestabat Amulius auctorAssaracusque Iouem, nec, qui spectasset in armis,abnueret genus. huic Fabius iam castra petenti:‘Si tibi cum Tyrio credis fore maxima bellaductore (inuitus uocem hanc e pectore rumpam)frustraris, Paule. Ausonidum te proelia dirateque hostis castris grauior manet, aut ego multonequiquam didici casus praenoscere Marte.spondentem audiui (piget heu taedetque senectae,si quas prospicio restat passura ruinas!)cum duce tam fausti Martis, qua uiderit hora,sumpturum pugnam. quantum nunc, Paule, supremoabsumus exitio, uocem hanc si consulis ardensaudiuit Poenus! iam latis obuia credostat campis acies, expectaturque sub ictualter Flaminius. quantos, insane, ciebisVarro uiros! tu (pro superi!) tu protinus arma,tu campum? noscas ante exploresque trahendo,†quam ritus hostis! tu non, quae copia rerum,quae natura locis, quod sit, rimabere sollers,armorum genus, et stantem super omnia telafortunam aspicies? fer, Paule, indeuia rectipectora. cur, uni patriam si adfligere fas est,uni sit seruare nefas? eget improbus arto