aggere se ripae tandem exhalauit in aurasliuentem nebulam fugientis ab ore ueneni.erupit tristi fluuio mugitus et imismurmura fusa uadis, subitoque et lucus et antrumet resonae siluis ulularunt flebile ripae.heu quantis luimus mox tristia proelia damnis,quantaque supplicia et qualis exhausimus iras!nec tacuere pii uates famulumque sororumNaiadum, tepida quas Bagrada nutrit in unda,nos uiolasse manu seris monuere periclis.haec tunc hasta decus nobis pretiumque secundiuulneris a uestro, Serrane, tributa parente,princeps quae sacro bibit e serpente cruorem.’Iamdudum uultus lacrimis atque ora rigabatSerranus medioque uiri sermone profatur:‘Huic si uita duci nostrum durasset in aeuum,non Trebia infaustas superasset sanguine ripas,nec, Trasimenne, tuus premeret tot nomina gurges.’Tum senior Magnas inquit ‘de sanguine poenaspercepit Tyrio et praesumpta piacula mortis.nam defecta uiris et opes attrita supinasAfrica tendebat palmas, cum sidere diromisit Agenoreis ductorem animosa Therapne.nulla uiro species decorisque et frontis egenumcorpus; in exiguis uigor, admirabile, membrisuiuidus et nisu magnos qui uinceret artus.iam Martem regere atque astus adiungere ferroet duris facilem per inhospita ducere uitamhaud isti, quem nunc penes est sollertia belli,cederet Hannibali. uellem hunc, o tristia nobisTaygeta, hunc unum non durassetis opacisEurotae ripis. uidissem moenia flammisPhoenissae ruere, aut certe non horrida fatafleuissem ducis et, nulla quos morte nec igniexutos seruans portabo in Tartara, luctus.consertae campis acies, multusque per aruaferuebat Mauors, nec mens erat ulla sine ira.hic inter medios memorandis Regulus ausislaxabat ferro campum inque pericla ruebatnec repetenda dabat letali uulnera dextra.