aduolat et fodiens pectus: ‘Laudande laborum,quisquis es, haud alia decuit te occumbere dextra.ad manis leti perfer decus. Itala gentisni tibi origo foret, uita donatus abires.’hinc Fadum petit et ueterem bellare Labicum,cui Siculis quondam terris congressus Hamilcarclarum spectato dederat certamine nomen.immemor annorum seniumque oblitus in armaille quidem cruda mente et uiridissimus iraeibat, sed uani frigentem in Marte senectamprodebant ictus: stipula crepitabat inaniignis iners cassamque dabat sine robore flammam.quem postquam accepit patrio monstrante superbumarmigero Poenum ductor, ‘Certamina primaehic lue nunc’ inquit ‘pugnae: te notus Hamilcarhac trahit ad manis dextra.’ tum librat ab aureintorquens iaculum et uersantem in uulnere sesetransigit. extracta foedauit cuspide sanguiscanitiem et longos finiuit morte labores.nec minus Herminium primis obtruncat in armis,adsuetum, Trasimenne, tuos praedantibus hamisexhaurire lacus patriaeque alimenta senectaeducere suspenso per stagna iacentia lino.interea exanimem maesti super arma Sychaeumportabant Poeni corpusque in castra ferebant.quos ubi conspexit tristi clamore ruentisductor, praesago percussus pectora luctu,Quinam inquit ‘dolor, o socii, quemue ira deorumeripuit nobis? num te, dulcedine laudisflagrantem et nimio primi Mauortis amoreatra, Sychaee, dies properato funere carpsit?’utque dato gemitu lacrimae adsensere ferentumet dictus pariter caedis maerentibus auctor,Cerno ait ‘aduerso pulchrum sub pectore uulnuscuspidis Iliacae. dignus Carthagine, dignusHasdrubale ad manis ibis, nec te optima materdissimilem lugebit auis, Stygiaue sub umbradegenerem cernens noster uitabit Hamilcar.at mihi Flaminius, tam maesti causa doloris,morte sua minuat luctus. haec pompa sequetur